Cały proces był dość prosty – po przylocie na lotnisko wystarczyło zadzwonić z punktu odbioru, a wypożyczalnia szybko podjechała po nas.

Samochód był strasznie stary – Prius z przebiegiem 270 tys. km, bez nawet zwykłego wejścia USB, o CarPlay to już w ogóle można zapomnieć.

Obsługa nie pomaga przy montażu fotelika dziecięcego, trzeba wszystko ogarniać samemu – w porównaniu z wcześniejszym wynajmem w Melbourne poziom usług wypada słabiej.

Wypożyczenie auta w Nowej Zelandii to naprawdę świetne doświadczenie – tylko szybki przegląd stanu auta i poziomu paliwa, od razu zwrot kaucji, bez żadnych problemów. Zupełnie inny poziom niż w niektórych wypożyczalniach w Chinach, gdzie potrafią trzymać kaucję po dwa, trzy miesiące.

Auto było naprawdę w porządku – dobry model, z czujnikami parkowania i gniazdem do ładowania. Podstawienie auta poszło błyskawicznie, odbiór też bardzo sprawny. Wykupiłem ubezpieczenie przez platformę i na miejscu nikt nie wciskał mi dodatkowych polis, za co duży plus. Zwrot auta przebiegł bezproblemowo, kaucja wróciła od razu. Tylko widziałem, że pobrali jeszcze jakąś dodatkową opłatę w dolarach i do końca nie wiem, za co.